Dziury w pamięci, trudności w porozumiewaniu się, zaburzenia nastroju

PPsychiatra paryski mówi o tych sprawach szczerze. "Niektó­rzy chorzy, jeszcze świadomi, proszą mnie dyskretnie o poda­nie czegoś, kiedy wyrażą takie życzenie. Moje zachowanie słu­ży odwróceniu ich uwagi od tego. To, co pan mówi, jest związane z aktualnym nastawieniem, gdyż odczuwa pan strach. Nie wiadomo, co pan powie za rok. Zapamiętam ten pomysł i powrócimy do sprawy, kiedy pan zechce." Ponieważ istnieje przejściowe zniechęcenie, które możemy leczyć, pomagając choremu wyjść z izolacji, nie wyobrażamy sobie decyzji, które podejmuje on po nawiązaniu przyjaznej więzi. A obok tego istnieje samobójstwo "filozoficzne", które nie jest reakcją na smutną diagnozę, ale osobistym i bardzo głębo­kim wyborem. Te osoby nie pytają o nic. Robiąpo prostu swoje. Dziwi nieraz siła, którą w sobie odnaleźli do zadania śmierci. I na koniec - pamiętajmy, żeby nie przerzucać na chorego własnego niepokoju i lęku, jaki budzi w nas wizja ich choroby. Dziury w pamięci, trudności w porozumiewaniu się, za­burzenia nastroju... W opisach choroba Alzheimera przebiega dokładnie według takiego samego schema­tu. Jednakże każdy z nas nieraz daremnie szukał słowa, które miał dosłownie na końcu języka, pytał o drogę w dzielnicy, któ­rą doskonale znał, nazywał swoich bliskich imionami ptaków... Ale raz sformułowana (postawiona) diagnoza - lub tylko jej podejrzenie - skazuje daną osobę na żałosne i nieuniknione przeznaczenie. Ich gesty, ich nastroje są zawsze jednozna­cznie interpretowane: proces otępienny. Nie bierze się pod uwagę stopnia zaawansowania choroby, zapomina się o moż­liwościach okresowej poprawy i reedukacji. Nie chce się myś­leć, że życie, nawet dla chorego, jest zawsze życiem i że w głębi najgłębszego moralnego cierpienia istnieje potrzeba przyjemności.